Met een hoogte tussen 1.200 en 1.500 meter en tot wel 11 meter sneeuw per jaar behoort Warth-Schröcken tot de meest besneeuwde skigebieden van Europa. Al in de 17e eeuw gebruikten de Walsers de sneeuw om hun sleeën met hooi naar het dal te vervoeren – tegenwoordig trekt de poedersneeuw wintersporters uit de hele wereld aan.

Klein, maar fijn! Midden in een majestueus berglandschap, op 1.500 meter hoogte, ligt Warth – de hoogstgelegen gemeente van Vorarlberg. En hoewel het klein is, heeft het grote verhalen te vertellen. Het idyllische bergdorp, dat grenst aan de natuurlandschappen van Tirol, betovert met zijn authentieke charme en een geschiedenis die diep geworteld is in de tradities van de berglandbouw. Met zijn 168 inwoners straalt het een intieme, bijna familiale sfeer uit, die bezoekers het gevoel geeft in een ander tijdperk te duiken. Hier, waar de adem van de bergen nog voelbaar is en de natuur binnen handbereik ligt, behoudt het dorp zijn unieke karakter. Het is deze heel bijzondere mix van traditie en ongerepte natuur, maar ook van innovatie en een blik op de toekomst.

Wie ooit in Warth-Schröcken is geweest, kent deze plek: de Simmel op de Hochtannbergpas. En wie de indrukwekkende Rundhäcker beklimt, komt terecht bij een van de weinige wereldvredeskruisen ter wereld. Iets lager troont een klein kerkje: de Sint-Jakobuskerk, die in 1550 werd gebouwd. Deze kerk is de hoogstgelegen parochiekerk van Vorarlberg en was al in de 16e eeuw een geliefd bedevaartsoord.

De Kalbelesee is niet alleen een alpenidylle, maar ook het toneel van een duistere legende.
Men zegt dat wanneer de wind door het gras langs de oever van de Kalbelesee waait, er soms een belletje te horen is: het zielige geluid dat vanaf de bodem van het meer klinkt. Hier zou een mooi kalf samen met zijn trotse eigenaar in de grond zijn gezonken. Volgens de legende aanbad de rijke boer uit het Bregenzerwald zijn prachtige kalf zozeer dat hij het als een mens bij het beekje liet dopen. Zijn arrogantie bleef echter niet ongestraft en zo spleet de aarde open, die het arme dier samen met de verliefde boer verslond. De donkere kuil vulde zich vervolgens met water en zo ontstond de Kalbelesee. Tegenwoordig is het meer een waardevolle biotoop met zeldzame flora en fauna – een plek waar de legende van weleer samenkomt met de alpiene idylle van vandaag.

Schröcken telt 220 inwoners en lijkt, met zijn verspreiding over negen percelen en hoogteverschillen tot wel 500 meter, op een lappendeken van natuur en mens. Het dorp strekt zich uit over negen percelen en loopt van 1.150 meter in Unterboden tot aan de Körbersee op 1.660 meter. De naam „Schröcken“ komt uit het Middelhoogduits en betekent „uit elkaar spatten“ of „splijten“ – een treffende beschrijving van het ruige berglandschap rondom het dorp. De uitgestrekte nederzetting op grote hoogte in een grandioos berglandschap bepaalt het beeld net zo goed als de mensen die er wonen. Hier heerst een zeer actieve dorpsgemeenschap. Met acht verenigingen zijn jong en oud hier nauw met elkaar verbonden – een echt bewijs van levende traditie.

Als je in Warth-Schröcken op pad bent, ben je er vast al overheen gelopen: de Tannbergbrug. Hoewel hij vandaag de dag misschien onopvallend lijkt, was hij in 1935 een waar bouwwonder – hij gold destijds immers als de op twee na grootste boogbrug van Europa! Een echt prestigeproject dat de percelen Oberboden en Stutz via het Wolfstobel met elkaar verbindt.
Vóór de bouw van deze brug? Pff, toen was de tocht een heel avontuur. De kloof van de Wolfstobel moest moeizaam worden doorkruist – geen sinecure als de bewoners bijvoorbeeld op weg waren naar de in 1639 gebouwde parochiekerk! Gelukkig was er voor de gelovige bewoners aan de andere kant van de Wolfstobel al vroeg een alternatief: de kapel van de Aankondiging van Maria in Unterboden.

En deze kapel? Een echt historisch juweeltje. De eerste vermeldingen dateren al uit het jaar 1269 – ja, je hoort het goed, een terugblik naar de middeleeuwen! Dit wordt bevestigd door muurresten die dateren uit circa 1600 – waarmee het het oudste sacrale gebouw van het dorp is. De huidige kapel, die tussen 1774 en 1778 werd afgebroken en herbouwd, straalt barokke pracht uit en vertelt verhalen uit vervlogen tijden. Bijzonder indrukwekkend is het neogotische altaar, dat teruggaat tot de 18e eeuw. En aan de zijmuren? Daar stralen de afbeeldingen van de heilige Apollonia en de heilige Theresia, die vermoedelijk nog ouder zijn. De kapel van de Aankondiging van Maria en de Tannbergbrug – nog meer getuigenissen van een bewogen geschiedenis.

Warth-Schröcken is meer dan een idyllische vakantiebestemming. Het is een plek die zijn wortels niet is vergeten. Een plek die verbindt: verleden en heden, natuur en mens, traditie en avontuur. Of je nu de geschiedenis verkent, je onderdompelt in de Walser-cultuur of geniet van de bergwereld – hier boven vindt iedereen zijn eigen hoogtepunt.