De skiliften van Warth-Schröcken op de Arlberg.
Van de beginjaren met skipionier dominee Johann Müller, via de oprichting van de eerste skischool tot aan de integratie in het grootste skigebied van Oostenrijk – deze kroniek beschrijft de fascinerende ontwikkeling van de regio van een afgelegen bergdorp tot een modern wintersportparadijs.
In de 19e eeuw werden de bergdorpen van Vorarlberg, gelegen op een hoogte van 1.200 tot 1.500 meter boven zeeniveau, bewoond door boeren. In de winter waren ze door de grote hoeveelheden sneeuw vaak van de buitenwereld afgesneden. De mensen leefden van de melkveehouderij en de veeteelt – toerisme, geprepareerde pistes of skiliften bestonden nog niet.
De pastoor van Warth, Johann Müller, wilde echter ook in de winter contact houden met zijn vrienden in Lech – en werd zo een skipionier. In 1894 schafte hij een paar ski’s uit Zweden aan en oefende ’s nachts stiekem met skiën. Zodra hij stevig op de ski’s stond, ondernam hij een van de eerste skitochten in de regio. Zijn route voerde over de Wartherhornsattel (2.200 m) met een afdaling door diepe sneeuw langs Bürstegg naar Lech, waar zijn collega-pastoor uit Lech hem opwachtte. De terugweg liep via de Mohnenfluhsattel (2.300 m) en de noordelijke afdaling terug naar Warth-Schröcken.
Hiermee legde Müller de basis voor de skisport in Warth. Tegenwoordig kunnen geïnteresseerden de naar hem vernoemde route nog steeds afleggen met skigidsen van de plaatselijke skischolen en zich daarna inschrijven in het Pfarrer-Müller-Tour-boek.
Ontwikkeling tot toeristische regio.
Met de opening van de Arlbergbahn (1884) en de voltooiing van de Lechtalbundesstraße (1908) werd Warth beter bereikbaar. In 1924 opende de eerste herberg zijn deuren, en kort daarna ontstonden er een skiclub, een skischool, een hotel en een gendarmerie (1928), evenals een postkantoor (1933). De aanleg van de weg van Schoppenau naar Schröcken (1933–1935) maakte Schröcken ook toegankelijk voor het autoverkeer.
De Tweede Wereldoorlog en de Duitse ‘1000-mark-beperking’ remden het toerisme aanvankelijk af. Pas na de aanleg van de Hochtannbergstraße in 1953 zette de economische opleving in.
De eerste skiliften.
In 1953/54 werd de eerste kleine skilift in Warth aangelegd: een eenvoudige Stemag-lift met twee beugels, die gemakkelijk op- en afgebouwd kon worden. Tegelijkertijd werd in Gehren een materiaalseilbahn aangepast voor skiërs. In 1958 volgde de eerste sleeplift in het dorpscentrum naast het Sennhaus. Aan het einde van de jaren vijftig kreeg ook Lechleiten een Stemag-lift.
Oprichting van de skiliften van Warth.
In 1963 richtte de „Skilifte Warth Strolz KG“ een sleeplift aan bij het Holzgauerhaus op en bouwde in 1964 een 1-persoonsstoeltjeslift bij de Steffisalp. Het eerste seizoen was een groot succes: bijna 50.000 ritten.
In 1968 begon de bouw van de Wartherhorn-lift en op oudejaarsavond arriveerde de eerste pistepreparatiemachine van het merk Ratrac – daarvoor hadden scholieren uit Warth de pistes zelf met de hand geprepareerd.
Uitbreiding van de skiliften in de jaren zeventig.
In 1972 werden de Wannenkopf- en de Sonnenlift geopend. Terwijl de Wannenkopf-lift als oefenlift dient, biedt de Sonnenlift aan de voet van de Widderstein glooiende hellingen voor gezinnen en beginners. Een skibus tussen Steffisalp en Salober maakte de pistes beter bereikbaar, en een sneeuwfrees ruimde de parkeerplaats van Steffisalp vrij.
De toeristische infrastructuur werd uitgebreid: toegangswegen werden lawineveilig gemaakt en het aantal bedden voor gasten verdubbelde – van 509 (1971) naar 1.085 (1979). Sportieve successen, zoals de bronzen medaille van Wiltrud Drexel op de Olympische Spelen van 1972 en de organisatie van internationale kampioenschappen, brachten Warth nog meer in de schijnwerpers.
Van het skigebied Warth naar het skigebied Schröcken.
In 1979 begon de bouw van de Hochalplift en de Jägeralpbahn. Hiermee beschikten de skiliften van Warth over acht installaties, en Warth-Salober-Schröcken werd het op twee na grootste skigebied van Vorarlberg.
In de jaren 1980 bleef de populariteit groeien: in het seizoen 1981/82 werd voor het eerst de grens van 2 miljoen ritten overschreden. Moderniseringen, zoals nieuwe stoeltjesliften met weerbeschermingskappen en koppelbare liften, verbeterden het comfort en de vervoerscapaciteit aanzienlijk.
Modernisering en integratie in Ski Arlberg.
Vanaf de jaren negentig werden talrijke nieuwe skiliften aangelegd: de Karhorn-tweezitsstoeltjeslift (1993), vier- en zeszitsstoeltjesliften (1996–1997) en de vervanging van de laatste sleeplift door moderne installaties (2003). In 2005 investeerde de skiliftmaatschappij ook in het Sporthotel Steffisalp.
De verbindingslift Auenfeldjet (2013/14) zorgde voor een directe verbinding met Lech Zürs, en met de Flexenbahn (2016/17) werd Warth-Schröcken onderdeel van Ski Arlberg – het grootste aaneengesloten skigebied van Oostenrijk.
Tegenwoordig beschikt de regio over 300 km skipistes en 88 liften. Met gemiddeld 11 meter natuurlijke sneeuw per winter geldt het als bijzonder sneeuwzeker – een paradijs voor freeriders, net als in de tijd van pastoor Müller.